สมัครสมาชิก เข้าสู่ระบบ
GWTH - สานฝันไปยังขอบฟ้าไกล หน้าแรก

Ctrl + A https://www.gameworldth.com/forum/?37 [รายการโปรด] [คัดลอก] [RSS]

บล็อก

The Random Story #1

ความนิยม 3เข้าชม/อ่าน 322 ครั้ง2016-10-4 21:29 |เลือกหมวดหมู่:นิยาย| Random, Story

“กี่ครั้งแล้วฮะ ที่แกทำตัวแบบนี้ เมื่อไหร่จะหัดเปลี่ยนแปลงตัวเองซะบ้าง!

“ฉันต้องลงโทษอะไรแกซักอย่างแล้ว...”

 

                คำเหล่านั้นยังวนเวียนอยู่ในหัว ผมไม่เข้าใจว่าผมผิดอะไร ผมก็แค่ทำตัวเสเพลไปหน่อยแค่นั้นเอง... แต่ไม่เห็นจะต้องทำกันขนาดนี้เลยนี่นา

                อา... บุหรี่ถึงมันจะทำให้ปวดหัวไปบ้าง  แต่มันก็ทำให้ผมรู้สึกดีมาก ผมพ่นควันออกไปแล้วมองดูควันสีขาวเหล่านั้น ในตอนนี้มันเป็นเพื่อนคู่ใจคนเดียวของผม ถ้ามีสุราซักขวดอยู่ด้วยก็คงดี แต่ผมไม่มีเงินขนาดนั้น

                ท้องฟ้าสีดำอันว่างเปล่า มันทำให้ผมคิดถึงที่บ้าน

ผมอยากให้คุณลองมานั่งอยู่ข้างๆผมจัง มันเป็นบรรยากาศที่ดีเลยนะ มีลมเย็นๆพัดมา มีแสงไฟระยิบระยับมองดูรถบนถนนไปมา คุณควรจะหาโอกาสมานั่งสูบบุหรี่บนหลังคาร้านสะดวกซื้อมั่งนะ

อะไรนะ? …ถูกแล้วล่ะ ตอนนี้ผมนั่งอยู่บนหลังคาร้านสะดวกซื้อ มันแปลกมากหรือไง ? ...ก็คงจะแปลกจริงๆนั่นแหละ แต่ไม่มีใครว่าอะไรผมหรอก ผมทำอย่างนี้มาหลายครั้งแล้ว

ซื้ด... นี่เป็นบุหรี่มวนสุดท้ายของผม คงถึงเวลาต้องไปซื้อซองต่อไปแล้วสิ หลังจากมองดูควันชุดสุดท้ายล่องลอยออกไปใกลแล้ว ผมก็กระโดดลงมาจากหลังคาทันที

ปิ๊งป่องเสียงประตูอัตโนมัติของร้านสะดวกซื้อดังขึ้นหลังจากผมเดินเข้าไปในร้าน

“ยินดีต้อนรับครับผม” พนักงานคงจะฝึกมารยาทมาอย่างดี เขายิ้มต้อนรับให้ผม

ผมหยิบซองบุหรี่ตรงเคาท์เตอร์แล้วเดินเข้าไปจ่ายทันที

“เอ๋... คุณอีกแล้วเหรอครับ เมื่อกี๊ก็ซื้อไปครั้งหนึ่งแล้วนี่นา สูบมากระวังร่างกายทรุดโทรมนะครับ” เขาเตือนด้วยความหวังดี แต่ผมไม่สนใจเลยซักนิด ชีวิตผมจะเป็นยังไง ก็ช่างมันเถอะ

“เอ่อ... ขอโทษที่เสียมารยาทครับ ทั้งหมดเป็นเงินจำนวน...”

 

ผมลองเปลี่ยนบรรยากาศมั่ง ผมเดินตรงไปที่สวนสารธารณะใกล้ๆ หวังว่าคงจะได้เห็นอะไรแปลกใหม่ พอเริ่มมองเห็นน้ำพุ ผมจึงเดินเข้าไป เมื่อถึงที่หมายแล้วก็ไปนั่งตรงเก้าอี้ข้างน้ำพุ เอาซองบุหรี่วางไว้ข้างๆ แล้วหยิบมาจุดดูด

เป็นอีกบรรยากาศที่ดีแฮะ มองดูต้นไม้สีเขียวขจีท่ามกลางแสงจากเสาไฟ พลางดูดบุหรี่ไปด้วย ความงามจากหิ่งห้อยก็ใช่ย่อย คราวหลังคงต้องหันมานั่งตรงนี้แล้วแหละ

“แก ฉันว่าเรารีบกลับบ้านเถอะ มันดึกมากแล้วนะ” ผมเหลือบไปเห็นชายหญิงคู่หนึ่งกำลังเดินด้วยกัน ดูๆแล้วน่าจะเป็นวัยรุ่นทั้งคู่ คำพูดเมื่อกี๊มาจากผู้หญิง เธอดูท่าจะวิตกกังวลมากเลย

“ฮ่าๆ อย่าบอกนะว่าเธอกลัวผี” คราวนี้เป็นเสียงจากผู้ชาย

“นี่แกไม่เคยได้ยินเรื่องเล่าเหรอ ว่าแถวนี้มีวิญญาณเร่ร่อนคอยหลอกคนอื่นอยู่” ผมหันไปดูด้วยความสนใจ หวังว่าคงจะไม่ได้หมายถึงผมนะ ผมไม่ได้ทำตามน่ากลัวขนาดนั้นซักหน่อย

“นั่นมันก็แค่เรื่องเล่า เอาเถอะ ถ้าเธออยากกลับก็กลับ” เขาทำท่าเบื่อหน่าย ดูเหมือนเขาจะมองเรื่องผีสางเป็นเรื่องไร้สาระ

ผมดูพวกเขาเดินจากไปจนลับตา แถวนี้มีวิญญาณเร่ร่อนอยู่งั้นเหรอ... น่าสนใจแฮะ ผมดูดบุหรี่พลางคิดเรื่องนี้ไปด้วย มันเป็นเรื่องที่สำคัญกับผมมาก ที่บ้านผมก็ทำงานเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้

“เฮ้!” ผมสะดุ้งเฮือก มีคนตะโกนผมเรียกผม ผมมองไปยังต้นเสียง จึงได้เห็นชายวัยกลางคนอยู่ในชุดเครื่องแบบที่ดูเหมือนเป็นผู้รักษาความปลอมภัยของที่นี่

“มีอะไรเหรอครับ?” ผมถามเขาด้วยคำพูดสุภาพ

“ไม่รู้หรือไง ว่าเขาห้ามดูดบุหรี่ในที่สารธารณะ” ใบหน้าเขาแสดงความไม่พอใจ

“เอ่อ... จริงด้วยสิ” ลืมไปซะสนิทเลย... ผมรีบทิ้งบุหรี่ทันที

                “ขอโทษนะครับ พอดีช่วงนี้มีเรื่องเครียดๆเยอะน่ะ” คิดย้อนไปแล้วก็น่าเศร้าแฮะ ทำไมถึงต้องทำกับผมแบบนี้ด้วย

                “เอาเถอะๆ ว่าแต่เอ็งมาทำอะไร ทำไมไม่ยอมกลับบ้านวะ” เหมือนเขาจะเห็นสีหน้าอันเศร้าสลดของผม จึงค่อยๆลดอาการไม่พอใจลง

                “ผม... ตอนนี้ผมไม่มีบ้านครับ” ตาของผมเริ่มแดงแล้ว ไม่นะ อย่าคิดถึงเรื่องนั้นสิ

                “เฮ้ย” เขาตกใจมากเลยทีเดียว

                “เอ็งโดนไล่ออกจากบ้านหรือไงฮะ ดูจากชุดที่ใส่แล้ว สภาพมันยังดูดีอยู่เลย” เขามองไปยังชุดกันหนาวมีฮู้ดสีดำของผม เขาพูดถูก แต่คำพูดของเขาร้ายแรงกับผมมาก ผมทนไม่ไหวแล้ว... ผมรีบนำฮู้ดมาคลุมหัว แล้วรีบเดินจากไปจากที่นี่ทันที

                “เดี๋ยวก่อน! เดี๋ยวให้ข้าไปช่วยคุยกับพ่อแม่เอ็งก็ได้นะ” ท่าทางเขากระวนกระวาย เขารีบให้ความช่วยเหลือ เหมือนรู้สึกผิดที่พูดคำนั้นออกไป แต่มันไม่จำเป็นหรอก เชื่อผมสิ...

               

                เมื่อมาได้ซักระยะหนึ่งแล้วจึงคิดอะไรได้บางอย่าง ทำไมถึงลืมของสำคัญขนาดนั้นได้นะ... ผมลืมซองบุหรี่ไว้ที่เก้าอี้ข้างน้ำพุนั่น ไม่แน่ใจมันจะยังอยู่หรือไม่ เจ้านั่นก็เพิ่งว่าผมเรื่องบุหรี่ไปด้วย แต่ระยะทางที่เดินมาไม่ได้ไกลมาก และเงินติดตัวเริ่มไม่เหลือแล้ว จะให้ทิ้งไปเฉยๆคงทำไม่ได้

                ระหว่างเดินกลับผมสังเกตเห็นอะไรแปลกๆตรงพุ่มไม้ มันขยุ้มไปมาอย่างน่ากลัว เสียงมันแปลกมาก ผมยืนนิ่งคิดทบทวน คงจะไม่ใช่วิญญาณเร่ร่อนนั่นหรอกนะ...

                ขณะที่ผมกำลังเดินไปพิสูจน์ความจริง อยู่ดีๆขนที่แขนผมก็ลุกขึ้นเองโดยไม่มีสาเหตุ บรรยากาศแบบนี้นี่มัน... อย่าบอกนะเรื่องเล่ามันเป็นจริง!

“ไม่นะที่รัก ค่อยทำที่บ้านดีกว่า ถ้ามีคนมาเห็นเดี๋ยวจะแย่นะ” เสียงผู้หญิงดังขึ้นจากบริเวณใกล้ๆนั่น ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ผมได้แต่หัวเราะหึๆ สงสัยจะคิดมากไปเอง แต่ก็เสียดายแฮะ ที่วิญญาณอะไรนั่นไม่มีอยู่จริง

มาถึงที่หมายแล้ว ผมมองหาซองบุหรี่ แต่ไม่เห็นมี กะแล้วเชียว เจ้าบ้านั่นคงไม่ปล่อยไว้หรอก

แต่เอ๊ะ... ผมรู้สึกแปลกๆอีกครั้ง เหมือนได้กลิ่นอะไรบางอย่าง ฉุนจมูกพิลึก หืม... นี่มันกลิ่นคาวเลือด!

“ว่าแล้วเชียว ไอ้ความรู้สึกเมื่อกี๊มันไม่ผิดแน่” ผมมองหาตำแหน่งที่มาของกลิ่นทันที มันต้องเกี่ยวกับเจ้าวิญญาณร้ายแน่ๆ

อะไรอีกล่ะ? สงสัยอีกแล้วเหรอ คราวนี้คำถามเป็น ทำไมผมถึงสนใจวิญญาณอะไรนั่นจัง สำหรับคำตอบก็คือ โธ่ ผมไม่ได้บอกหรือไง ว่าผมน่ะ... เอ๊ะ เจอแล้ว!

 

สิ่งมีชีวิตน่ะ เมื่อสมองพัฒนาไปเรื่อยๆ ก็จะเกิดความคิดที่ซับซ้อนขึ้น มนุษย์ก็เช่นกัน จากยุคอดีตกาลที่คิดแค่ว่าจะเอาตัวรอดจากบรรดาสัตว์ยังไงดี ก็มีความคิดที่หลากหลายขึ้น และหนึ่งในความคิดนั้นก็คือ ...ความเชื่อ

มนุษย์มีความเชื่อเรื่องภูตผีปีศาจ และโลกหลังความตายมาตั้งแต่สมัยยังหัดใช้ก้อนหินแล้ว อาจจะแตกต่างกันไปบ้างตามแต่ละวัฒนธรรม แต่ก็ยังคล้ายๆกัน กล่าวคือ เมื่อสิ่งมีชีวิตตายไป วิญญาณที่อยู่ในร่างก็จะถูกขับออก และเหล่ายมทูตที่คอยดูแลวิญญาณ ก็จะมารับวิญญาณไปสู่ยมโลก

และเมื่อเทคโนโลยีพัฒนาขึ้น ผู้คนเริ่มมองหาแต่สิ่งที่พิสูจน์ได้ เรื่องโลกหลังความตายจึงกลายเป็นเรื่องเพ้อฝันสำหรับบางคน แล้วคุณล่ะเชื่อไหม? ...เอาเป็นว่าเชื่อเถอะครับ ถึงความเป็นจริงมันจะดูแตกต่างไปบ้างก็เถอะ

“แก... ทำอะไรน่ะ!” ผมตะโกนเสียงดัง ภาพข้างหน้าผมก็คือ ตัวอะไรซักอย่างกำลังกัดกินซากศพของคุณผู้รักษาความปลอดภัยอยู่ รูปลักษณ์มันช่างน่าสยดสยองจริงๆ ตาขาวโพลน ตัวซีด หัวโล้น ฟันอันแหลมคมเคี้ยวไปที่แขนดัง หงับๆ ผมค่อนข้างกลัวจริงๆนะ ถึงจะเคยเห็นอะไรอย่างนี้มาบ้างแล้วก็จริงเถอะ

มันยังเคี้ยวอย่างมูมมามต่อไป จนกระทั่งแขนขวาไม่เหลือแม้แต่กระดูกจึงค่อยหันมาทางผม

“กำลังกินข้าวอยู่สิวะ และแกก็จะเป็นชิ้นต่อไปด้วย” มันแสยะยิ้มอย่างน่ารังเกียจ

“ไม่... ฉันหมายถึง แกเอาบุหรี่ฉันไปทำไม” ผมสังเกตไม่ผิดแน่ ข้างๆมันคือซองบุหรี่ของผมชัดๆ

“เอ๋...” มันงงซักพัก ก่อนจะหันไปมองที่บุหรี่

“อ๋อ เคี้ยกๆๆ นี่แกกลัวไม่ข้าเลยหรือไงวะ ฮ่าๆ” มันหัวเราะเยาะได้น่ารำคาญจริงๆ

“ผิดแล้ว แกต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายกลัวฉัน” พูดไปอย่างนั้น แต่ผมก็กลัวมันจริงๆน่ะแหละ แต่ว่า... นี่มันไม่รู้จริงๆหรือไง ว่ามันอยู่ต่อหน้าใคร

“เคี้ยกๆ น่าสนใจจริงๆ ปกติพอคนเจอข้าจะวิ่งหนี แต่แกกลับพูดจาท้าทายข้า” มันอ้าปากกว้างเห็นฟันแหลม ก่อนจะกระโดด พุ่งทะยาน หมายเอากรงเล็บมาฉีกเนื้อผมเป็นชิ้นๆ

ปัง!

ฝีมือการยิงปืนของผมยังสุดยอดไม่ตกเหมือนเดิมเลยแฮะ ผมเรียกปืนคู่ใจออกมายิงมัน เรียกยังไงน่ะเหรอ? ก็ตั้งสมาธิ แล้วอาวุธประจำตัวก็จะออกมาเอง ยังไม่เข้าใจเหรอ? …เดี๋ยวก็เข้าใจเองแหละ

อ๊ากกก... มันกรีดร้องดังลั่น ขาขวาของมันสูญสลายไป เป็นผลจากกระสุนของผม

“แกเป็นใครกันแน่” สีหน้าของมันดูทุกข์ทรมานอย่างหนัก แต่ผมก็ยังสังเกตเห็นความกลัวของมันอยู่ ผมไม่ยอมตอบมัน เล็งปืนเตรียมจะยิงขามันอีกข้าง

อยู่ดีๆลมก็พัดมาแรงมาก ทำเอาฮู้ดที่คลุมหัวผมอยู่สะบัดไปมา

“ชุดมีที่คลุมหัวสีดำแบบนี้ แถมมีอาวุธที่ทำลายวิญญาณอย่างข้าได้อีก ดูๆแล้วเหมือนกับ... แกคือ ยมทูต เหรอเนี่ย?!” มันตกใจร้องเสียงดัง และฉายแววความเกรงกลัวต่อผมมากว่าเดิม

ถูกแล้วล่ะ ผมคือยมทูต อะไรอีกล่ะ? ผมไม่เคยบอกคุณหรือไง เอ๋... ไม่เคยบอกจริงๆด้วยแฮะ เอาเป็นว่า เรื่องมันยาว ผมจะเล่าแบบสั้นๆละกัน คืองี้นะ ผมทะเลาะกับพ่อ ผู้เป็นจ้าวแห่งโลกวิญญาณ พ่อจึงลงโทษผม โดยการส่งผมมายังโลกมนุษย์เพื่อให้เป็นยมทูต เข้าใจรึยัง? ...ไม่งั้นเหรอ

“ถูกแล้วล่ะ ฉันคือยมทูต รู้แล้วแกจะทำอะไรล่ะ” ความกลัวของผมต่อมันได้ลดลง เห็นท่าทางของมันแล้วสะใจจริงๆ

“แกเอาบุหรี่แกไป แล้วปล่อยข้าไปซะ ข้าสัญญา ข้าจะเป็นเด็กดี” มันกุมมือส่งสายตาบ๊องแบ๊วอ้อนวอนผม ดูๆแล้วก็น่ารักดีเหมือนกัน ถ้าไม่ติดซะว่ามันน่าเกลียด

“วิญญาณร้ายอย่างแก ฉันคงปล่อยไว้ไม่ได้หรอก เสียใจด้วยนะ” ตามที่ผมบอก วิญญาณพวกนี้เกิดจากการที่วิญญาณธรรมดาที่มีความอาฆาตแค้นสูง หรือเลวมากๆ ถูกปล่อยไว้จนมันกลายร่างเป็นปีศาจคอยทำร้ายผู้อื่น จึงกลายเป็นหน้าที่ของเหล่ายมทูต ที่ต้องจัดการกับวิญญาณเหล่านี้

 

- ตัดจบ -

 

 

               

                

1

นี่มันอะไรกัน?

เยี่ยมๆ

ขำกลิ้ง
1

น่ารักอะ
1

เรื่องมันเศร้า

ก็ไม่รู้สินะ

มีผู้แสดงความรู้สึก (3 คน)

ความคิดเห็น (0 ความคิดเห็น)

facelist doodle วาดภาพ

คุณต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะสามารถแสดงความคิดเห็นได้ เข้าสู่ระบบ | สมัครสมาชิก

รูปแบบข้อความล้วน|อุปกรณ์เคลื่อนที่|รายชื่อผู้กระทำผิดในเว็บนี้|GameWorldth

GMT+7, 2021-12-9 17:57 , Processed in 0.028317 second(s), 18 queries .

Powered by Discuz! X3.2

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ขึ้นไปด้านบน